1 jaar Addisi. Wat een parcours … Tijd voor een blogartikeltje over de good times en de schrik om te vallen. Misschien kan het ook jou inspireren.



Precies een jaar geleden startte ik Addisi op en ruilde ik mijn mooi betaalde vaste job in voor een onzeker bestaan als zelfstandige. Ik heb er lang over gedaan om die stap te durven zetten. Wie me wat beter kent weet: heel lang 😊. Maar het is de beste beslissing die ik kon nemen!


Ik leerde nieuwe mensen en nieuwe omgevingen kennen, ontdekte hoe coaching iets is waar ik graag mee bezig ben, gaf workshops in enkele bedrijven op zoek naar nieuwe invalshoeken en ben aan de slag in een project waar we mooie resultaten aan het neerzetten zijn. Maar vooral : het voelt zó goed om volledig mijn eigen gang te kunnen gaan en zelf keuzes te maken over de richting die ik uit ga.


Die vrijheid heeft evenwel ook een keerzijde. Van buitenaf lijkt het allemaal zo makkelijk te lopen. Als iemand vraagt “Hoe loopt het met de zaak?”, heb ik vaak niet meer tijd dan om te zeggen “super!”. Omdat ik me ook amuseer.

Maar het is ook hard werken. Klanten voor de coachingpraktijk? Die komen niet vanzelf. Folders bussen in de gemeente is leuk ... de eerste paar uren. Een nieuw project vinden? Dat is elke week op LinkedIn en andere sites rond snuffelen. Een voorstel uitsturen en soms het deksel op je neus krijgen. Dat geeft onzekerheid en voor iemand die graag vast houdt aan zekerheden is dat regelmatig wakker liggen met de vraag of ik straks wel een ander project vind. Met mijn talent als ‘bezige bij’ durf ik me niet voor te stellen dat ik niets te doen zou hebben.


Addisi opbouwen vraagt tijd, inspanning én geduld.

Wat is mijn weg? Ik weet het nog steeds niet heel duidelijk. Het pad ontvouwt zich terwijl ik het bewandel. Wie weet waar het me nog brengt … Mijn grootste uitdaging: geduld opbrengen en vasthouden aan het kiezen voor opdrachten die aansluiten bij wat ik wil en waar ik een verschil kan maken, ook al zijn die niet altijd even gemakkelijk te vinden.

Ik geef toe: het is soms net iets makkelijker om daar als coach anderen in te begeleiden dan om dat zelf te doen. Anderzijds, ik ben ervaringsdeskundige en dat is ook weer een troef 😉


Ik bouw verder, dag na dag.

Vol goesting maak ik een verschil voor steeds meer mensen. In projecten en als coach.


En jij? Durf jij te springen?


I bet if you fly too ….

Dat ik jou daar graag al loopbaancoach bij begeleid, had je intussen ook begrepen ;-)




Niets doen en er toch voor betaald worden. Het kan! Meer zelfs, het is een mooi betaalde job voor het leven. Het Zweedse kunstenaarsduo Goldin & Senneby zoekt kandidaten voor het ‘Eternal Employment Project. Misschien iets voor jou?



Werkplek : Korsvägen / Göteborg (Zweden), en meer in het bijzonder het nieuwe volautomatische treinstation dat er wordt gebouwd.


Je opdracht: "The station at Korsvägen has a time clock where the employee is expected to check-in and check-out every working day. (The employee is not required, however, to stay within the premises of the station throughout the day)" Je doet 's ochtends de lamp aan, 's avonds weer uit. Intussentijd doe je dus wat je maar wil.


En dat voor de rest van je leven. "Zo lang als we in een maatschappij leven waar de return on capital substantieel hoger is dan de gemiddelde stijging van de lonen, wordt het project in stand gehouden". "Defined as more than 120 years ", zo is het voorzien.


Je loon? Dat van een Zweedse ambtenaar, mét onderhandelingsmarge.


Klinkt aantrekkelijk!?


Goldin & Senneby willen niet alleen de discussie losweken over geld dat meer opbrengt dan werken. Ze vragen zich vooral af hoe mensen zullen reageren op werk zonder opdrachten, verantwoordelijkheden en concrete resultaten.


In the face of mass automation and artificial intelligence, the impending threat/promise is that we will all become productively superfluous. We will all be “employed at Korsvägen”, as it were.

Hoe zal de gekozen werknemer daarmee omgaan? Krijgt die last van een 'boreout'? Zal hij/zij eigen creatieve projecten opstarten. Of waarom niet eenvoudigweg de eeuwigdurende vrije tijd omarmen en er van genieten?


Kunst zeg je?


Conceptuele kunst dus, met de geselecteerde werknemer als voorwerp van de discussie die Goldin & Senneby er mee willen los maken. Niet dat er verwacht wordt dat die effectief iets gaat doen. Zeker niet! Maar dat begreep je al ;-)


Wat mij nieuwsgierig maakt: wat zou jij doen als je betaald zou worden om niets te doen? En vooral: hoe ver staat dat af van wat je nu aan het doen bent?

Staat het er mijlenver van af, dan heb je misschien zin om je kandidaat te stellen. Onderaan dit artikel alvast de link naar de eerste officiële publicaties.

Weet wel dat de job maar aanvat in 2026. De plek van tewerkstelling, het station, is nog in opbouw.

Wat doe je intussentijd? Daarop kan loopbaancoaching misschien een antwoord bieden :-) Voorlopig nog in Zele en omstreken. Vanaf 2026 misschien in ….




Meer over het project : https://publicartagencysweden.com/konst/west-link-chronotopia/eternal-employment/




Maar wel belangrijk ;-)


Ik heb het gedaan en ben er trots op: deze ochtend ondanks een stapel dringende to do’s toch de tijd genomen om eerst een uurtje buiten te gaan. “Easy toch …niets doen …” ? Dat dacht je maar...



Want die stapel ligt daar wel te roepen om aandacht. En hoe verleidelijk is het om toch maar weer eerst dàt aandacht te geven. Gauw even … En voor ik het weet ben ik weer vertrokken en laat ik ‘belangrijk en dringend’ voorgaan op wat ik echt wil. En misschien nog wel vaker: dringend en niet zo belangrijk (mailtjes checken, gauw even op FB, dat even op zijn plaats leggen, …. Herkenbaar misschien ;-) )


Wellicht heb je al gehoord van Steven Covey en zijn '7 habits of highly effective people'? In het Nederlands vertaald naar ‘De 7 eigenschappen van effectief leiderschap’. Het boek is 1 van de all-time classics in managementliteratuur. In zijn boek heeft hij het over ‘habits ‘, gewoontes of eigenschappen die ertoe bijdragen dat we succesvoller leven. Eigenschappen die bijdragen tot ‘persoonlijk leiderschap’. De eigenschap die meest weerklank krijgt, is deze waarin hij oproept om niet alleen bezig te zijn met zaken die dringend zijn (de waan van de dag), en vooral wél met zaken die minder dringend zijn, maar op lange termijn echt belangrijk. Omdat dàt de zaken zijn die maken dat je bouwt aan de toekomst.


Probeer het eens, een lijstje maken van alles wat jou op dit moment bezig houdt en waar je tijd voor maakt. Wat gaat altijd voor? En hoeveel ruimte is er voor wat echt belangrijk is voor jou, maar misschien op korte termijn iets minder dringend?


De kans is groot dat vooral de cirkels 1, 2 & 3 goed gevuld zijn en veel aandacht krijgen.



Het vraagt vaak bewuste keuzes maken om ook 'belangrijk en niet dringend' een plek te geven. En het vreemde is : als je dat doet, presteer je dikwijls ook beter op wat in cirkel 2 en 3 staat, op dingen die moeten en op die to-do lijst staan. Het is niet altijd of/of. Het maakt alvast dat ik dit artikel op een uurtje heb geschreven, terwijl ik er anders vaak een halve dag op zit te kauwen.


Easy, die ruimte maken voor jezelf? Nee. Ook voor mij was het een proces om dit nu heel bewust te kunnen doen. Om ‘moeten’ niet altijd te laten voorgaan op ‘willen’. Maar het zet me zoveel beter in balans nu ik dat wél kan. En ik heb niet het gevoel dat ik er minder door ‘presteer’, wat dat dan ook mag zijn.


Hoe zou het voor jou zijn om dit ‘belangrijk maar niet dringend’ meer aandacht te geven?


Een goede eerste stap is alvast om alles wat je bezig houdt eens in kaart te brengen en het een plek te geven in de 4 cirkels. Om vanuit daaruit te gaan schuiven en bouwen. Een klankbord nodig, een duwtje om er zelf mee aan de slag te gaan? Dat is weer één van de zaken waarvoor je me als coach mag aanspreken. #ZinIn #Goesting #LoveToCoach #addisi www.addisi.be